بیستون را جان شیرین کرد در تن کوهکن

عشق اگر بر سنگ اندازد نظر آدم شود

                                             (صائب تبریزی)

گیسو طلایت برده از خورشید زردی را

آواره کن با گیسویت هر لحظه مردی را

حالا که ابروهات چون شمشیر برانند

پیروز خواهی شد یقینا هر نبردی را

فرقی ندارد...هر کجای این جهان باشی

عاشق تر از پیشم سفر را...دوره گردی را

اشراق چشمان تو هنگامی که می تابد

دیوانه خواهد کرد حتی سهروردی را

بیمار لبهای تو هستم خوب می دانم

لب هات درمان می کند هرجور دردی را